• اقتباس از: گوشش‌های اولیه برای تشکیل اتحادیه‌های کارگری در ایران
  • نویسنده/گوینده: آوتیس سلطان زاده
  • تاریخ ایجاد: 1922
کارگاه‌ها و مؤسسات در تبریز و تعداد کارگران آنها در اوایل سال 1922
# نوع تولید نعداد کارگاه یا مؤسسه تعداد کارگران
1 فرش بافی 175 2625
2 نخ ریسی 1 150
3 بافندگی (فاستونی) 2 200
4 بافندگی (عبا) 10 100
5 بافندگی (uLep) 20 100
6 بافندگی (شال) 30 180
7 ظروف چینی بدلی 10 50
8 چاپخانه 8 120
9 باسمه 7 35
10 دخانیات 30 300
11 پاپیروس سازی 5 50
12 آجر پزی 5 50
13 باروت سازی 3 30
14 دوشاب 20 100
15 رنگرزی 40 200
16 صابون پزی 10 60
17 آهن گدازی 50 50
18 گچ پزی 281 4400
19 آهنگری، ریخته‌گری، چلنگری، جوراب بافی، نانوائی و غیره 1090 4680
20 سایر کارگاه‌های پیشه‌وری: دباغی، سراجی، سلمانی و مواد غذائی 470 1942
21 مؤسسات بازرگانی و بنگاه‌های معاملاتی 1865 3865
22 مفتی‌ها، سقاها، سنگتراش‌ها، باربران و غیره   5525
23 در ادارات و مؤسسات دولتی   530
24 کارگران سایر حرف، دلال‌ها، ارابه‌چی‌ها، باغبانان و غیره   2000
  کل تعداد افراد مزد بگیر در تبریز   22942
اقتباس از نوشته آوتیس سلطان زاده در 1922 تحت عنوان «گوشش‌های اولیه برای تشکیل اتحادیه‌های کارگری در ایران»

سخنی با پژوهشگران

از شروع تقسیم جامعه به طبقات متضاد، بدون در دست داشتن آمارهای تقریبا منطبق با واقعیت، اتخاذ سیاست‌های طبقاتی غیر ممکن گشته است.  آمار هر چقدر دقیق‌تر و مشخص تر باشد، درک ما نسبت به حقیقت آن واقعیت مشخص‌تر و سیاست های ما صحیح‌تر و موفقیت آمیزتر خواهد بود. ولی طبقات حاکم در هر دوران تاریخی، سعی بر این داشتند که آمارهای واقعی را خود بدست آورند و آمارهای جعل شده را در جامعه گسترش دهند. امروز نیز چه در سطح کشوری و چه در سطح بین‌المللی در بر همین پاشنه میچرخند. لذا قیاس آمارها نقش تعیین کننده در یافتن حقیقت موجود در واقعیاتدارد. گردانندگان این سایت تلاش کرده‌اند این امکان را در این مختصر برای شما پروهشگران ارجمند فراهم کنند.